Geny sprzężone

Około roku 1910 badania amerykańskiego genetyka Thomasa Morgana i jego studentów rozwinęły koncepcję chromosomowej teorii dziedziczności. Organizmem doświadczalnym, na którym pracowali, była muszka owocowa. Starannie analizując wyniki kojarzeń różnych osobników tego gatunku, Morgan i jego współpracownicy udowodnili, iż geny są na chromosomach rozmieszczone liniowo. Morgan wykazał również, że niezależna segregacja nie zachodzi, jeśli dwa loci leżą blisko siebie na tym samym chromosomie. U muszki owocowej obserwował dziedziczenie dwóch loci: jednego determinującego kształt skrzydeł i drugiego, odpowiadającego za barwę ciała owada. Jeśli skrzyżujemy homozygotę dominującą BBWz recesywną bbw, to całe potomstwo f! będzie miało skrzydła normalnej długości i ciało szarobrązowej barwy: genotyp BbFv. Ponieważ loci te leżą blisko siebie w tej samej parze chromosomów homologicznych, ich allele nie segregują się niezależnie; są genami sprzężonymi, które na ogół dziedziczą się razem. Sprzężenie jest zjawiskiem polegającym na tendencji do wspólnego dziedziczenia się w kolejnych pokoleniach grup genów leżących na tym samym chromosomie.