Hodowcy w XIX wieku

Większość hodowców w XIX w. uważało, iż cechy dziedziczą się poprzez bliżej niesprecyzowane fluidy, które mieszają się ze sobą. Dlatego też sądzili, że mieszaniec powinien wykazywać cechy pośrednie względem rodziców i istotnie, niektórym z nich udało się wyhodować takie mieszańce. Mimo że Mendel zaobserwował takie osobniki mieszańcowe, do swoich dalszych doświadczeń wybrał te, u których „elementy dziedziczne" (jak je nazwał) od jednego z rodziców maskowały elementy od drugiego z rodziców. Inni hodowcy również zauważyli istnienie mieszańców tego typu, ale nie próbowali wyjaśniać przyczyn ich wyglądu. Używając współczesnych sformułowań, element ulegający ekspresji w pokoleniu nazywamy dominującym, a ten maskowany w pokoleniu F, - recesywnym. Czynniki dominujące maskują obecność recesywnych, jeśli oba występują u jednego organizmu. Obecnie wiadomo, iż dominacja nie zawsze jest tak oczywista, choć już samo jej istnienie nie pasowało do hipotezy o „fluidach" determinujących cechy. Wyniki badań Mendla nie pasowały także do hipotezy o „płynnym" mieszaniu się cech. Skoro już fluidy zmieszają się ze sobą, jak miałyby się rozdzielać?