Brunatnice

Wiele brunatnic należy do gigantów w królestwie Protista. Są największymi i mającymi najbardziej skomplikowaną budowę glonami, zwanymi popularnie wodorostami. Wszystkie są wielokomórkowe; ich wielkość wynosi od kilku centymetrów do ponad 75 m, a plecha tworzy rozgałęzione nici, kępy, mięsiste sznury lub grube spłaszczone gałęzie. Największe brunatnice, należące do listownicowców, są mocne i skórzaste, zróżnicowane na liściopodobne blaszki - fylloidy - prowadzące fotosyntezę, łodygopo-dobne kauloidy i chwytnikowaty ryzoid przypominający korzenie. Należy jednak pamiętać, że blaszki, struktury łodygopodobne i chwytniki nie są homologiczne z liśćmi, łodygami i korzeniami roślin, brunatnice i rośliny wywodzą się od różnych jednokomórkowych przodków. Charakterystyczną cechą brunatnic są wypełnione gazem pęcherze plawne, umożliwiające im unoszenie się w wodzie. Brunatnice są zdolne do fotosyntezy dzięki zawartym w plastydach chlorofilom a i c oraz karotenoidom, np. fukoksantynie. Ich głównym materiałem zapasowym jest polisacharyd laminaryna. Rozmnażanie brunatnic jest złożone i przebiega w różny sposób. Komórki rozrodcze, zarówno bezpłciowe pływki, jak i gamety, zwykle mają wici. W cyklu życiowym większości brunatnic występuje przemiana pokoleń, w której pewną część życia spędzają jako organizmy haploidalne, a część jako diploidalne.