Cechy wirusow

Z końcem XIX w. botanicy szukali przyczyn choroby zwanej mozaiką tytoniową, hamującej wzrost roślin tytoniu i objawiającą się mozaikowatymi plamami na liściach. Uczeni odkryli, że chorobę tę można przenieść na zdrową roślinę, pocierając ich liście sokiem chorej rośliny. W 1892 r. rosyjski botanik Dimitrij Iwanowski wykazał, że sok ma właściwości zakaźne nawet po przesączeniu przez filtry zatrzymujące cząstki wielkości wszystkich znanych bakterii. Kilka lat później, w 1898 r., jego prace rozszerzy! holenderski mikrobiolog Martinus Beijerinck. Pozornie nieświadomy badań Iwanowskiego, dostarczył on niezależnych dowodów, że czynnik wywołujący mozaikę tytoniową wykazuje wiele cech żywego organizmu. Wysunął hipotezę, że czynnik ten może namnażać się wyłącznie w komórkach żywych, i nazwał go wirusem. Na początku XX w. uczeni odkryli, że inne zakaźne czynniki, podobne do odpowiedzialnych za mozaikę tytoniową, mogą wywoływać choroby zwierząt i zabijać bakterie. Patogeny te przechodziły przez filtry zatrzymujące znane bakterie i były tak małe, że nie można ich było zobaczyć w mikroskopie optycznym. Co ciekawe, nie można było ich namnożyć w hodowlach laboratoryjnych bez obecności żywych komórek. Wirusy zabijające bakterie nazwano bakteriofagami lub fagami.