Formy porostow

Rozróżnia się trzy formy wzrostowe porostów: porosty skorupiaste, o plechach płaskich i ściśle przerastających podłoże, na którym występują; porosty listkowate, także spłaszczone, o plechach łatkowatych, zazwyczaj nie przylegające do podłoża tak ściśle jak skorupiaste; porosty krzaczkowate, rosnące pionowo i tworzące liczne rozgałęzienia. Porosty są odporne na skrajne warunki termiczne i wilgotnościowe; występują prawie we wszystkich typach siedlisk lądowych, z wyjątkiem silnie zanieczyszczonych miast. Są zdolne do życia na Dalekiej Północy, dalej aniżeli jakiekolwiek rośliny strefy arktycznej, ale równie dobrze radzą sobie w parnych, gorących lasach tropikalnych. Rosną na korze drzew, na liściach, nagich skałach, od utwardzonej lawy po grobowce cmentarne. Na podłożu skalnym są często organizmami pionierskimi i odgrywają ważną rolę w tworzeniu gleby; stopniowo rzeźbią drobne szczeliny, w wyniku czego skała powoli kruszy się i zmienia w cząstki gleby. Przygotowują w ten sposób grunt dla dalszego działania wiatru i deszczu. W rejonie Arktyki to porosty, a nie mchy, są głównym źródłem pokarmu dla wędrujących stad karibu czy reniferów. Niektóre produkują barwniki, takie jak orchilina (orschia), dawniej używana do barwienia tkanin wełnianych, lub lakmus, szeroko stosowany w laboratoriach chemicznych jako wskaźnik odczynu.