Psylotowe

Obecnie występuje jedynie około 12 gatunków psylotowych, ale z zapisu kopalnego znamy jeszcze kilka wymarłych gatunków. Wszystkie mają stosunkowo prostą budowę i brak im typowych korzeni i liści, ale mają w łodydze tkankę przewodzącą. Psilotum nudum, przedstawiciel psylotowych, ma zarówno podziemne kłącze, jak i pionowo wzniesioną nadziemną łodygę. Jeżeli łodyga rozwidla się lub rozgałęzia, to zawsze dzieli się na dwie równe części. Botanicy uważają, że takie rozgałęzienie dychotomiczne jest cechą prymitywną. U większości roślin bowiem podczas rozgałęziania się jedna z powstałych łodyg jest bardziej żywotna i staje się pniem głównym. Pionowo wzniesione łodygi Psilotum są zielone i stanowią główny organ fotosyntetyzujący. Małe, okrągłe sporangia, wykształcające się na wyprostowanych nadziemnych łodygach, zawierają komórki sporogenne, w których zachodzi mejoza i wykształcają się haploidalne zarodniki. Po rozsianiu zarodniki kiełkują i tworzą haploidalne podziemne przedrośla. Przedrośla te trudno badać, gdyż nie prowadzą fotosyntezy i prawdopodobnie pozostają w symbiozie z grzybami mikoryzowymi, które zaopatrują je w cukry i podstawowe związki mineralne. Większość gatunków psylotowych wymarła, a kilka tych, które przetrwały, występuje głównie w strefie tropikalnej i subtropikalnej. Jakkolwiek psylotowe nie przypominają wyglądem paproci, są uważane za paprotniki ze względu na podobieństwo cyklu życiowego.